Zondag 3 mei 2009: Begin 11u30 - Einde 13u30

Een betoging in goede banen leiden kost tijd en geld. Daar het KVHV hiervoor niet werd gesponsord met 10.000 euro zoals de betoging van ResPACT, waardoor bijgevolg de communisten - excuseer, de 'studenten' - een dagje gratis konden protesteren, was deze Mars dan ook een heuse investering. Gelukkig was ook de opkomst talrijk en verliep alles zoals het hoorde. En neen, hoewel aanwezig, had Voorpost niets te maken met de organisatie van de Mars die zo'n 2.000 betogers kon verzamelen. We hadden dit graag ook aan de antifascisten zelf willen vertellen, maar kennelijk had hun tegenbetogingetje nog geen 40 man op de been kunnen brengen en kwamen we die dus tijdens onze Mars niet meer tegen.

Toegegeven, we werden ietwat ongerust toen we het zoveelste bewijs van de opwarming der aarde meemaakten. De regen liet namelijk niet lang op zich wachten. Gelukkig bestaan er nog hardvochtige Vlamingen die ook in niet-zonnige weersomstandigheden willen betogen voor de goede zaak. De enkele Vlaamsgezinde paraplu's zullen ook wel de doorslag hebben gegeven.

Dankzij de goede samenwerking tussen KVHV-Nationaal, KVSV en de afdelingen Gent, Antwerpen en Leuven waren we in staat om de toestromende massa te behagen met leeuwenvlaggen en steunkaarten. Die massa moest uiteraard met door ons georganiseerde bussen uit alle uithoeken van Vlaanderen aangevoerd worden waardoor het dus even duurde eer iedereen gearriveerd was. Onze Mars op Brussel mocht met Russisch parlementslid Maxim Mishenko - voorzitter van Rossiya Molodaya én onze gastheer tijdens de recente Ruslandreis van KVHV-Gent - tevens een eregast verwelkomen, die speciaal voor deze Mars uit Rusland was overgevlogen . Als dat geen duidelijk bewijs is dat de onafhankelijkheidsstrijd van Vlaanderen internationaal wordt gesteund!

Eens iedereen was verzameld aan het Brusselse Noordstation vertrokken we onder vrij zware politiebegeleiding om te zien hoe weinig Europees Brussel heden nog is. Rotterdam heeft dan binnenkort meer allochtonen dan autochtonen , maar Brussel moet daar zeker niet voor onderdoen. Uiteraard wordt dit door onze politiek-correcte maatschappij 'verholpen' door massaal de Belgische nationaliteit weg te geven. Het kon de Mars evenwel niet bederven. Zonder enige vorm van 'verzet' van eventuele Belgicisten bleven we marcheren, geflankeerd door behalve de politie heel wat veiligheidsmensen van zowel Voorpost als KVHV. Onze praetor was - samen met de Verbondswacht - dan ook één van de meest actieve KVHV'ers tijdens de Mars. Onder zijn alziend oog verliep de Mars rustig. Teleurgesteld kon de VRT ons dan ook niet 'betrappen' op een incident .

Aan verdere media-aandacht was er trouwens ook geen gebrek. Antwerps Senior Peter Moelans, hoofdorganisator en woordvoerder van de Mars, had dan ook heel wat interviews voor allerhande media af te werken. Toch werden we vooral door de Franstalige media geviseerd met de gebruikelijke nonsens. Vooral de commentaren van 'bezorgde Belgen' die over ons en de Mars werden neergepend, waren werkelijk hilarisch. We laten u even meegenieten van "Il feraient mieux de préparer leurs examens de fin d'année au lieu de remonter la me..e à la surface. " en van "Mais qu'ils la prennent leur indépendance. qu'ils nous foutent définitivement la paix ".

Maar, zo veert de gemiddelde linkse emotripper recht, wat met dat 'kleine incident'? Geen paniek, het was gewoon een heuse delegatie van Pro Belgica van maar liefst 4 man (!), die samen 4 Belgische vlaggen omhoog hielden. Hoog en droog van op het dak van een gebouw en geflankeerd door politie probeerden ze ons zo te provoceren, maar gelukkig besteedt het KVHV niet veel aandacht aan zo'n 'acties'. Men kan zich dan ook terecht afvragen waarom het KVHV erin slaagt om 2.000 betogers rustig te doen betogen, terwijl andere verenigingen erin slagen om 'vreedzame protesten' te doen ontaarden in totale anarchie, chaos, vernielingen en regelrecht geweld . Misschien dat hun 'veiligheidstroepen' eens wat lessen moeten volgen bij onze Verbondswacht?

We eindigden onze Mars met enkele toespraken, waaronder ook een van parlementslid Maxim Mishenko, en het zingen van onze nationale liederen met als laatste uiteraard de Vlaamse Leeuw. Met oorverdovend applaus van de demonstranten sloten we een goed georganiseerde Mars af.

Met dank aan de organisatoren en alle aanwezige Verbonders die hun steentje hiertoe hebben bijgedragen!

Vbr. cand. jur. Erik Langerock

Met een week geleden er een heus Galabal bijgewoond te hebben, zag de Crypte er toch wat anders uit dan als ik het voor die eerste keer had gezien. Een heel mooi gedekte tafel met comfortabele stoelen vormden de basis van de corona die het officieel einde van het academiejaar zou inluiden. Na de muren met onze vertrouwde vlaggen versierd te hebben, was het nog wachten op onze senior die de vlag van Jong Rusland zou meebrengen, onze nieuwe bevriende organisatie. Toen bleek dat de senior door allerlei andere bezigheden dit over het hoofd had gezien, kreeg ondergetekende prompt een nieuwe schachtenopdracht. Het zou uiteindelijk de laatste zijn.

De schachten moesten met ongeduld het schachtzijn nog even ondergaan, maar uiteindelijk werden we opgeroepen om naar voren te komen en onze eed af te leggen. Met onze peters aan onze zijde, zwoeren we plechtig en gaven we onze linten om ze dan op een andere schouder terug te krijgen. Kneukeltjes kondigden aan dat er nieuwe comilitones waren geboren. De schachtenmeester slaakte een zucht van opluchting. Hij kon eindelijk weer gewoon tussen zijn gebroeders zitten.

Een woord van de praeses en wederwoord van de schachten sloot de procedure af. In de mate van het mogelijke probeerde een schacht uit zijn woorden te komen en tegelijkertijd op een originele, maar gemeende wijze zijn dankbaarheid te uiten voor de kans, de steun en het vertrouwen die hij en zijn collega's dit jaar heeft kunnen krijgen. Daarna voegde Jan er nog een persoonlijke noot aan toe.

Hoewel de aanwezige schachten uiterst enthousiast waren over hun ontgroening, hadden andere Verbonders hun redenen om deze cantus met een zekere droefheid aan te kijken. De ene zou die avond zijn zwanenzang houden, anderen namen afscheid na een jaar van goed bestuur. Het is niet voor niets de afsluiting van een academiejaar.

Maar voor de afwisseling van de wacht genoten we nog een laatste keer van een cantus onder de deskundige leiding van Dommel. Met een zeer geslaagde Uylenspiegelfeesten, tal van inhoudelijk uiterst interessante vormingen en het opstarten van de contacten met Rusland, met de Ruslandreis tot gevolg, werd het academiejaar opnieuw boeiend en letterlijk grensoverschrijdend. Een vlaagje van terechte trots was dan ook niet te vermijden in zijn afscheidsspeech. Striempje zal, zo erkende hij zelf, serieus zijn best moeten doen om dit alles te kunnen evenaren. De eden werden gezworen, de linten uitgewisseld, een nieuwe praeses nam plaats aan de tafel van het hoogpraesidium. Spoedig zal zijn bestuur hem vervoegen.

Met Striempje als praeses kwam tijdens de volgende tempus commune een kleine stoelendans tot stand. Dit betekende concreet dat de oude quaestor en de ab-actis met de nieuwe van plaats wisselden. Komt daar nog bij dat een 'schachten'plaats aan het uiterst andere eind van de corona nogal moeilijk viel en het bleek niet meer dan logisch dat onze nieuwe praeses nog even moest wennen aan de nieuwe opstelling.
Als er al één opvallend positief punt kan worden genoemd over Striempje is wel dat hij een luide stem heeft. Geen één keer moest hij iets herhalen en zelfs de ex-schachten hadden het van de eerste keer door wanneer hij om silentium vroeg. Ondergetekende en de quaestor werden zelfs zwaar in de kan gezet toen hij vond dat we niet luid genoeg zongen. Het zal voor ons een moeilijke uitdaging worden om zijn volume te kunnen overtreffen.

Ook het nieuwe uitzicht was wennen, zeker voor mij. Als je eerst een jaar moet wennen om serieus voorover te buigen om toch maar een glimp van het hoogpraesidium op te vangen, moet je nu eerder achteroverbuigen om de gehele corona in ogenschouw te nemen. Komt daar nog bij dat je, als ab-actis of quaestor maar één rij van de corona kon waarnemen. Gelukkig wist Striempje met zijn alziend oog altijd op tijd in te grijpen wanneer het te luidruchtig werd.

Deze gedachten overpeinzend, richtte de corona zijn aandacht naar degene die het laatste deel prominent aanwezig zou zijn, comilito Ché.
Ché, de auteur van het Verbondswachtlied en de balade van de Weerbaarheid, geëerd door zijn gebroeders en gevreesd door de irrationelen, was vanavond hier om zijn zwanenzang te ondergaan. Zijn speech werd dan ook aanhoord in volledige stilte. Een vroegere schacht kon alleen maar hopen ook zo'n pleidooi te kunnen geven wanneer hij zou vertrekken en meende dat dit enigszins een gedeeld gevoel was onder alle comilitones.

Na wat aarzeling wordt het glas dan toch kapotgesmeten. Het ritueel is voorbij, het respect alleen maar gegroeid. Ondergetekende hoopte alvast dat Ché zo nu en dan nog eens langskomt op KVHV-activiteiten.

De rest van de cantus verliep tot zijn einde zonder noemenswaardige problemen. Het plechtig gedeelte werd rond 2 uur afgesloten, de zaal werd ontruimd en achtergelaten.
Een nieuw academiejaar lonkt nader...

Erik Langerock v. Persez
Ab-actis 2009-10

Dat het K.V.H.V. steeds bereid is om traditionele studentikoziteit uit te dragen werd op dinsdag 28 april alweer bewezen te Sint-Katelijne Waver.

Mereta, een studentenvereniging voor professionele bachelors aan het De Nayer Instituut te Sint-Katelijne Waver, nodigde het K.V.H.V. uit voor de eerste editie van hun cantus ‘ad codicem'. De bedoeling van de avond was duidelijk: een traditionele en blauwe bladzijden conforme cantus houden. Het K.V.H.V. ging met veel plezier in op deze uitnodiging en was met een ruime delegatie Verbonders aanwezig.

De cantus, die voorgezeten werd door de nationale praeses van het K.V.H.V., verliep uiterst stijlvol en ordelijk. De corona stuwde zich van het ene naar het andere lied, gesteund door de vele liters lekker gerstenat. Voor vele Mereta-commilitones was dit de allereerste traditionele cantus die ze bijwoonden, maar door hun uitermate gedisciplineerd gedrag was dit er zeker niet aan te merken. ‘Schitterend dat we dit hier mogen meemaken!' was dan ook de unanieme reactie. Het K.V.H.V. mag alvast een nog grotere Mereta-delegatie verwachten op de Uylenspiegelfeesten volgend academiejaar.

De uitermate positieve reacties bevestigen de grote drang naar en noodzaak aan stijl, orde en traditie in een studentenleven dat door velen -jammer genoeg - aanzien wordt als marginaal. Desalniettemin zien we dat vele studentenverenigingen in Vlaanderen de studentikoze tradities herontdekken. Samen met de groeiende groep van traditioneel studentikoze krachten stelt het K.V.H.V. zich dan ook - in nagedachtenis van Albrecht Rodenbach, Jef van den Eynde en Mon de Goeyse - op de barricade om het studentenleven terug te brengen naar wat het moet zijn: stijlvol, ordelijk en traditioneel studentikoos. Mereta is alvast overtuigd, hopelijk mogen er nog vele clubs volgen.

Vbr. Thomas Braeckman v. Smurf

(24 april 2009, De Crypte (Sint-Pietersabdij, Gent))
Geschreven door Erik Langerock v. Persez, Ab-actis 2009-2010

Verheugd op wat komen gaat, negeerde een domme schacht de pro-diversiteittentjes op het plein  toen hij door de poort van de Sint-Pietersabdij zich haastte naar de Crypte, menende dat hij te laat was om het voorafgaande galadiner te missen. Twee minuten later stond hij weer terug bij de poort, een glaasje champagne nonchalant in zijn rechterhand houdend, wachtend op de overige gasten die naar Verbondersgewoonte het niet te nauw nemen met stiptheid. Een laatste niet-Duitse eigenschap die dringend eens onder handen zou moeten genomen worden, mompelde hij binnensmonds, hopend dat de grijze wolken boven hem geen tweede koude doche zouden geven.

Uiteindelijk kreeg de domme schacht van zijn peter en Praeses verlossing en mocht hij zich weer mengen in de groep van Commilitones waarin hij binnenkort deel van mocht uitmaken. Na een tijdje bleek dat de traditie van het laatkomen niet alleen in Verbonderskringen gekend is. Ook onze gasten van LDD wilden deze kennelijk het KVHV geen oneer aandoen en in hun beleefdheid om toch zo goed als mogelijk de gewoontes van het KVHV over te nemen, kwamen ze zo laat af dat de waardin meerdere keren nerveus aan onze Praeses liet weten dat we al aan tafel mochten gaan. Uiteindelijk konden we haar smeekbeden en onze hongerige magen niet weerstaan.

Tafel als menukaart beloofden alvast dat het een groots diner ging worden. Alsof we onze 40-dagenvasten hadden overleefd, keken velen tijdens onze gesprekken gemaakt subtiel naar de doorgang waar knappe jongedames ons lange wachten gingen belonen met tal van heerlijke spijzen en wijnen. Net dan kwamen echter onze gasten van LDD aanzetten, waardoor onze ideeën van een walking dinner aardig werden verstoord.

Uitbundig verwelkomd namen ze plaats met een glimlach die perfect zou passen bij een verkiezingsoverwinning. Ze waren dan ook allen in hun nopjes om hun ideeën van een perfecte maatschappij bij ons over te brengen. Deels konden we dat beamen, deels dan ook weer niet, waardoor het gesprek zo nu en dan ontaardde in een aangename politieke discussie. De domme schacht kreeg daarnaast nog tal van studie -en carrièretips van één van hen, die in haar enthousiasme ook de haar omringende Verbonders adviseerde. Heerlijk eten met oog op de toekomst als het ware.

Maar na het diner begon het echte spektakel nog maar pas. De kleine crypte breidde zich uit, de ene grote luster die de tafel net voldoende wist te verlichten spatte uit elkaar waardoor de overal verspreide lichtjes knipperden in meerdere kleuren, de grote tafel splitste zich in meerdere kleine ronde, het eten was niet meer te bekennen en de drank vermenigvuldigde zich in zowel soorten als aantal, en rook die de zaal vulde wees niet meer op brandgevaar maar maakte plots deel uit van de sfeer.

U kan het al raden, het Galabal begon.

Salto was alvast in een feestbui toen wij de zaal binnenstapten en met evenveel trots als nervositeit begroette hij hartelijk iedere genodigde. Zijn organisatie van het feest zou dan ook moeilijk te overtreffen zijn en de sfeer was dan ook navenant. Behalve dan bij de kassa, die moesten toekijken naar het gebeuren en het kapitalistisch deel van het feest beheren.

Zo mocht de domme schacht, opnieuw aan een poort gezeten,  met een fles cava dit keer, in de donkere verte van de Crypte staren op zoek naar genodigden die in vol ornaat van de trap afdaalden om ze dan hun duurverdiende of verkregen centjes af te troggelen. Nog een geluk dat zijn rechterhand een quaestor-in-wording was die nog plezier kon (en hoort te) kweken in deze opdracht.

Tegelijkertijd gaf het me een uitgelezen kans om de genodigden in ogenschouw te nemen. Ze kwamen van heinde en verre, van in egaal zwarte klederdracht gehuld tot en met witte sokjes, van maatpakken tot kleurrijke vlinderdassen. De tafeltjes werden door allerhande kliekjes bezet en de gespreksonderwerpen waren talrijk. Uiteindelijk gaf de ware quaestor ons het teken dat we daaraan mochten deelnemen. Verkiezingsonderwerpen werden geleid door onze gasten van LDD en professor Bouckaert, onze nakende verkiezingen daarentegen werden terloops vermeld en kandidaten werden persoonlijk gewikt en gewogen. Iets waar zelfs de domme schacht niet van gespaard kon blijven. Andere tafeltjes hadden geen zin in politiek en waren al blij om eens met hun broeders te kunnen vieren na een jaar hard zwoegen. Hoe het gesprek echter ook uitdraaide, de sfeer werd er niet grimmiger op, daarvoor was het Galabal te plezant. De domme schacht was er alvast van overtuigd dat dit door alle meer dan 50 gasten zou worden bevestigd.

Een verder relaas zou tot niet veel leiden, gezien de domme schacht er dan voor koos om de dansvloer te betreden, waardoor hij enkel werd geleid door de muziek en de cava. Deze fase zou duren tot vroeg in de morgen en tot groot jolijt werd hij aan zijn kot afgezet door een koene ridder die als betaling wel de prinses met witte sokjes, die hij onderdak had moeten geven, ontvoerde. Dit vond hij niet zo erg, was al blij dat hij deze keer niet struikelde in de inkomhal, en de dag erna genoot hij met een houten kop van een door hemzelf georganiseerde vrije dag van platte rust.

Dag 5

Winkelen in Moskou

Het is precies het Sint-Pietersplein, alleen beter omringd.
(Smurf over het Rode Plein)
Het is hier echt perfect! Alleen Ann ontbreekt nog...
(een Verbonder die anoniem wenst te blijven)

Smurf's profetie wordt nog bewaarheid. Terwijl onze Leider rustig doorslaapt wachten wij al Presidentend op Nikita, die na 12u30 zijn opwachting maakt. Pas in de vroege namiddag voelen we ons in staat om Moskou nogmaals te verkennen. Dit keer gaan we gaan winkelen in de buurt van het Rode Plein, waar speciaal voor ons tal van tentjes zijn opgesteld. Ze hebben echter niets van onze kleuren geleerd want geel en rood(!) domineren het landschap. Gelukkig dat we ons pet en lint dragen zodat ze zich de volgende keer in wat meer passende kleuren kunnen tooien. Toch valt op dat sommige winkeliers vooral de Vlamingen willen lokken met hun koopwaar:

Verbonders hebben geen richtlijnen als het om winkelen gaat en de gemiddelde tijdsduur kraampjeskijken van de Verbonders varieert dus enorm. Ik en Smurf, die al twee keer dezelfde kraampjes hebben afgeschuimd, besloten dan ook om al eens het Rode Plein te verkennen. Ondertussen zoeken we naar de levende Lenin, een bekende figurant die zich elke dag als Lening verkleed en foto's van zich laat maken, voor geld uiteraard (het is dan ook een figurant).
Wanneer iedereen dan voldoende heeft kunnen winkelen en al hun koopwaar in de zak van de domme schacht hebben gestopt (de domme schacht had al een vermoeden dat hij de pakezel ging zijn die dag), zien we dat Lenin gereed is om gefotografeerd te worden. Met onze pet en lint schrijven we geschiedenis:

-- Afbeelding nog niet beschikbaar --

De Laatste Uren

Hadden we dat eerder geweten...
(Unaniem, nadat tal van niet onknappe vrouwelijke fans ons met hen wilden fotograferen)

Onze pet en lint zorgen kennelijk voor wat aandacht in Moskou. Terwijl we in Gent moeten opletten voor pettengraaiers, kunnen we in genieten het vrouwelijk schoon meegraaien. Spijtig genoeg hebben we niet veel tijd om met onze petten tentoon te staan want binnen een uur moeten we weer terug zijn in ons hotel. Besprekend of we het principe van studentenpetten in Rusland moeten invoeren, gaan we nog even naar het ondergronds winkelcentrum. Dan vertrekken we weer naar ons verblijf, alwaar we wachtend op Nikita vermijden om op de pas opgemaakte bedden te zitten iets waar iedereen in slaagt.
We vertrekken voor de laatste maal naar het lokaal hoofdkwartier, waar we Maxim en Alexander zien die ons tal van geschenken overhandigen. Daarna is het aan ons om de pralines, die de domme schacht al de hele tijd in zijn zak had (naast al die andere souvenirs), van de hand te doen. Ook krijgen de Russen nog eens vijf vlaggen, wat beantwoord wordt met twee Russische vlaggen. De Leider belooft plechtig om deze vlaggen op de volgende cantus op te hangen, als teken dat Rusland een vriendschappelijk land is. Met een uitnodiging om eens op Russisch zomerkamp te gaan, worden we gevoerd in een iets te krappe auto naar het station dat ons moet brengen naar de luchthaven. Een ritje waar vooral onze Leider van genoten blijkt te hebben, al was het maar omdat de eer had vanvoor te mogen zitten.
Op de trein schrijf ik mijn laatste passages over Moskou. Concluderend dat ze eigenlijk qua nationalisme en culturele trots verder staan dan wij in Vlaanderen, kan ik de Leider alleen maar gelijk geven dat hij nog heel graag wil terugkomen naar Rusland, waar het gewenste normaal is en het gedroomde realiteit. Rusland heeft dan ook duidelijk zijn communistische bladzijde volledig omgeslagen en neigt nu als land weer hoge toppen te scheren. Amerikaanse inhoudsloze kritieken ten spijt kan men alleen maar besluiten dat de gemiddelde Vlaming een verkeerd beeld heeft van Moskou en Rusland.
De 'stad van de armen en dieven' is een reputatie die voor Moskou niet meer aan de orde is,
die titel kan je beter aan Brussel geven...
(Persez, de laatste zin in zijn schriftje)

Dag 4

Het is precies alsof we elke dag wat later beginnnen... en ook later eindigen.
(Smurf slaat de nagel op de kop)
Wist je dat Finland één van de eerste landen was die een GSM-netwerk had?
(het wachten op Nikita leidt tot boeiende gesprekken met de Leider)

De dagelijkse traditie van het wachten op Nikita zet zich weer door. Op de duur leer ik de kneepjes van het Wiezen, Manillen en het Presidenten. Vandaag gaan we naar de Baumann Universiteit, de universiteit van de ingenieurs van Rusland. Uiteraard kan onze leider om er alles over te weten komen. Wij hopen eerder dat we wat scheidkundigen experimentjes mogen uitvoeren.

De Baumann Universiteit: technologie in een notendop

Bij ons zetten we zoiets in het bureau van de rector, zij daarentegen stellen het tentoon in een museum.
(Persez herkent de zetel waarin hij heeft mogen plaatsnemen een tijdje geleden)

De administratie verloopt alvast minder vlot dan bij de Doema. Eerst worden we ernaartoe gestuurd, dan weer terug en twee minuten later mogen we er dan toch door. Ondertussen is er ook een zekere Tania bijgekomen om ons te begeleiden. Kennelijk zijn we zo zwaar uitgegaan gisterennacht dat Nikita wat bijstand kan gebruiken.
De universiteit heeft nog heel wat van zijn communistische symbolen laten staan, maar veel hedendaagse betekenis heeft het niet meer. Na wat panoramafoto's te hebben gezien van de faculteit, begeven we ons naar het museum van de Baumann Universiteit, waar een verdwaalde Fransman ons (in het Frans) begeleidt in de wondere wereld van de technologie.

Het gastenboek loog er dan ook niet om:

De Opera van Moskou: Boris herleeft in stijl

Vanavond wordt er weer uitgegaan, maar nu naar de opera, wat betekent dat we eindelijk ons kostuum uit de kast mochten halen. Nadat iedereen zijn das heeft kunnen knopen vergezellen Nikita en Tania ons naar wat één van de meest bekende Europese operavoorstellingen zou zijn. De meest bekende operavoorstellingen in één van de meest prachtige opera's van Europa, we zullen het ons vast niet beklagen dat we de voorstelling in de Gentse opera hebben gemist door deze reis.
Ikzelf was nog het meest benieuwd naar de werking en service van de Russische Opera. Met in het achterhoofd dat in de Gentse Opera de barsten in de Redoute duidelijk zichtbaar zijn en dat de keuken eerder thuishoort in een louche Kebab-zaak dan in een operagebouw, wou ik graag eens zien of de opera van Moskou met dezelfde kwalen te maken had. Het bezoek deed me prompt een mea culpa slaan. Het idee dat deze opera met die van Gent te vergelijken valt.
Om toch een poging te wagen:
• Metaaldetectoren aan de deuren in plaats van 2 suppoosten die de trappen bewaken met heel wat security (de Gentse opera heeft die moeten afschaffen wegens te duur)
• 5 vestiaireloketten (in plaats van 3) met dubbel zoveel vestiairepersoneel
• Mooie binocles voor 50 roebel (iets meer dan 1 euro), misschien nogal bourgeois, maar uitstekend middel om de spelers en het decor in detail te kunnen bezichtigen
• Vestiairenummers die je zou willen meenemen als souvenir (in vergelijking met de ronde schijfjes waar de nummers worden geplakt of opgeschreven)
• De boekjes zijn goedkoop (300 roebel (7,5 euro) <=> 13 euro), in kleur, hebben de gehele Engelse vertaling van de voorstelling (zowel in samenvatting als woord voor woord),...
En dan heb ik het alleen maar over wat er verschilt met de Gentse opera voor de voorstelling.

De voorstelling zelf is fenomenaal. Decor, kledij, artiesten, ze brachten een spektakel over de laatste momenten van Tsaar Boris, een belangrijk stuk in de Russische geschiedenis en dit op een manier waar we in de Gentse opera enkel van kunnen dromen. Niets 'moderne interpretaties' van klassieke stukken, niets 'experimenteel', niets halfslachtig en niets opgesmukt door er halfbekende Vlamingen bij te betrekken. Alles werd tot in de details (historisch) correct opgevoerd, zelfs het Russisch werd gezongen zoals het in die tijd gesproken werd. Een leuk neveneffect bleek te zijn dat Nikita en Tania de voorstelling minder begrepen dan wijzelf, omdat we met twee schermen de Engelse vertaling goed konden volgen.

Foto's van ons in kostuum zijn er vrij weinig, behalve dan deze die Nikita met zijn camera gemaakt heeft. Het wachten op deze pronkstukken zal hopelijk niet lang meer duren. De Leider doet er nu vast alles aan om ze te bemachtigen.

Nachtelijke discussie:

Daar ben ik nu echt niet goed van!
(Frodo die een zoveelste vooroordeel over de Russen ziet doorgeprikt worden)

Van uitgaan was geen sprake meer na de voorstelling, die zo'n 3 uur duurde. Onze laatste avond in Moskou eindigde dan ook in een lang gesprek met Nikita in onze vertrekken. Alles werd besproken, veel werd geleerd. Zo blijkt Tania de verloofde van Nikita te zijn en trouwen ze binnenkort, drinken Russen enkel wodka wanneer ze niets anders meer hebben en blijkt de poging tot Nederlands spreken van Nikita eerder op een schorre Osama bin Laden. Deze en andere gespreksonderwerpen leiden tot een urenlang gesprek, zodat we rond 4 uur 's morgens Nikita konden vaarwel wensen. Terwijl de Leider en Frodo al hun volgende reis naar Moskou en Sint-Petersburg bespreken, kruipen we ons bed in. Een hele lange slaap zit er op de laatste dag ook niet in.

Dag 3

We hebben wel nog geen beren gezien!
(de Leider probeert uit te vinden wat we nog niet tegengekomen zijn in Moskou)

Doomsday! Een bezoek in de politieke stem van Moskou!

De Doema laat niet zomaar iedereen door en dat weten we van eerdere verhalen. De gemiddelde wachttijd zou zo'n 2 uur zijn, wat ons doet twijfelen aan de kwaliteit van het bezoek wanneer Nikita, na om 10u afgesproken te hebben, om 11u15 binnenstormt. Nog vreemder wordt het wanneer we te horen krijgen dat we pas in de vroege namiddag gaan vertrekken naar de Doema en eerst gedropt worden aan het Rode Plein. Hopelijk is dat om Nikita de tijd te geven om de laatste administratie te regelen voor een vluggere controle.

We bezetten dan maar een bankje tussen het Rode Plein en het Kremlin. Een Libanese vlag ontsiert het plein, maar met een 'Liever de vlag dan de mensen'-opmerking van Frodo kunnen we het nog goed opvatten. Na het bespreken van onze verdere uitstappen verkennen we het plein dat we met Nikita nog niet in detail hebben bezocht. Het blijkt bovengronds een observatorium te zijn, maar ondergronds een winkelcentrum. Kennelijk is het in de winter geen optie om op straat te komen want het winkelcentrum heeft zelfs rechtstreekse toegang tot het metronetwerk. Na een vlug bezoek wachten we op Nikita die, nu maar een kwartier te laat, ons zal brengen naar het ware hoogtepunt van deze dag.

"It's so calm here!" "Do you really think we're relaxed !?"
(de Leider en Alexander in discussie over de activiteit en stress in de Doema)

Na een kwartier kunnen we onze eerste stappen in de Doema zetten. Ondanks de vele controleposten is het vooral Alexander geweest die de bewakers heeft kunnen overtuigen dat we geen terroristen zijn. Vreemd genoeg is het eerste wat je ziet in de Doema een paar souvernirwinkels, maar gezien we al tijd hebben vrijgemaakt voor boodschappen, volgen we Alexander naar het kabinet van Maxim, één van de 450. Maxim kan er spijtig genoeg niet bij zijn, maar zijn kabinet is wel mooi ingericht, hoewel vrij klein. Ikzelve heb zelfs de eer gehad om te zitten in Maxim's stoel en me even parlementslid kunnen voelen. Een fototoestel mag je niet meenemen dus het enige fotografisch materiaal dat beschikbaar is, is dankzij de GSM van de leider. Maak dan eens een carrièresprong...

Interessanter is de televisie die rechtstreeks het debat volgt in het parlement zelf. In feite is het interieur niet zo fraai en moet ik eerlijkheidshalve toegeven dat het Vlaams parlement er dan toch beter uitziet. Natuurlijk is een camerabeeld vrij onvoldoende om een correct beeld te krijgen van de zaal, maar gezien Maxim er niet is, kunnen we er ook niet in.

Na wat basislessen gekregen te hebben over de Russische politiek, wordt ons voorgesteld om te eten in de Doema zelf. In de verwachting dat het eten er fantastisch zal zijn, stemmen we er heel graag mee in. Blijkt dan dat het eten daar net hetzelfde is als in de studentenkantines? De mooie zaal met bijhorende luster daarentegen...
Met het sluiten van het restaurant in de Doema is het ook voor ons tijd om op te stappen. Op zoek naar de Russische cultuur zetten we onze reis voort naar de hiervoor meest logische plek.

Kunst in Moskou: cultuur en artistiek hand in hand... en mooi om te zien

No nation is a true nation if it abandons it's own history.
(Vasnetsov)

Gezien Maxim's aanwezigheid het bezoek van de Doema nogal beperkte, hebben we nog de tijd om langs te gaan bij het kunsthistorisch museum van Moskou. In feite zijn er meerdere van zo'n musea maar kennelijk is degene die wij bezocht hebben de meest kwaliteitsvolle. En dat merk je ook.

Drie verdiepingen kunst krijgen we te zien, waarvan de eerste die je binnenkomt de meest interessante is, namelijk de Russische kunst van de Late Middeleeuwen tot 1918, voor de Russische revolutie en de decennialange cultuurdominantie van socialistische dictatuur (een dictatuur die zich, gelukkig, bij ons voorlopig beperkt tot het SMAK). Het gelijkvloers vertoonde kunst vanaf 1918 en kunnen we dus vlug overslaan. De kelders laten ons dan weer kunst zien van voor de Late Middeleeuwen. Spijtig genoeg hebben we, alweer, niet veel tijd en moeten we ook deze verdieping letterlijk doorlopen terwijl een audiogids ons de weg wijst naar de meest belangrijke schilderijen.

Van al deze schilderijen blijven twee ervan de meest indrukwekkende: de Bogatyri van Vasnetsov en In Rus van Seretov. De Bogatyri, de 'ridders van Rusland', zijn gebaseerd op historische Russische volksverhalen en het was Bernatov's ambitie om die verhalen levendig te houden. Seretov daarentegen wilde met zijn werk het Russisch nationalisme prijzen en hun cultuur staande houden in een tijdperk van onzekerheid. Daar was het spijtig genoeg te laat voor gezien de revolutie net voor het publiceren van het werk plaatsvond.

Gezien ik als eerste het museum had doorzocht, kon ik met Nikita wat aan kunstvergelijking doen. Vooral wanneer ik vertel over de artistieke Belgische werken als de 'overvolle mosselpot' en de 'met cement overgoten woordenboeken' kijkt hij me aan alsof ik mijn verstand heb verloren. Als Smurf dan met verhalen als de 'cloaka' en 'de één jaar lang verrotte boterham' afkomt en hij beseft dat het allemaal bittere ernst is, schudt hij meewarig het hoofd, vol medelijden met het absurde dat zich in onze artistieke wereld afspeelt.

Nachtleven in Rusland: Kunnen we het aan?

Al wie daar niet op springt, is 'homoseksual'!
(Frodo met een glaasje teveel op)

Voor de verandering hangt er vanavond geen avondklok over ons hoofd, met dank aan Alexander en Nikita. Uiteindelijk zouden we te weten komen hoe Russen precies uitgaan, tot hoe laat en of we dit aankunnen.

Nikita zal alles regelen en wat vrienden meebrengen, maar eerst moeten we wat meer op krachten komen. Daarvoor dient een klein restaurant met 3 grote projectieschermen om de voetbal te volgen. Hoewel de voetbalsfeer nogal ondermaats is in vergelijking met het gemiddelde voetbalcafé, kunnen we ons wel amuseren. Ook het eten, dat om één of andere reden beter is dan in de Doema, maakt veel goed. De pinten mogen er ook wel zijn, zeker in kwantiteit, maar de kwaliteit is dat van wat wij tafelbier zouden noemen.

Uiteindelijk komen Nikita's vrienden er ook aan, allen Russisch zonder, op eerste zicht, Joodse roots. Gezien er ik de eer heb gehad om mee te mogen komen en de Russen wat meer willen te weten komen over onze organisatie, zou ik die avond veel toegedronken worden. Deze en tal van andere clubregels hebben we aan hen toevertrouwd, de vraag is of ze het ook effectief gaan toepassen in hun toekomstig studentenleven.

Het restaurant sluit, net als alle andere horecazaken, rond 24 uur. Onmiddellijk bestormen we een nachtwinkel om wat proviand op te slaan, om dan te mogen genieten van de gezonde buitenlucht. Russen gaan kennelijk niet naar dancings wanneer ze uitgaan, maar gaan letterlijk uit. Nergens zijn er overvallers, vreemdelingen, politie, lijfwachten, security te bespeuren. Drinken is die avond onze enigste genot en uiteindelijk zorg. Zo mogen we genieten van Frodo's acrobatietechnieken wanneer hij over een buis kruipt. Ondanks de vele bezorgde Russen die hem afraden dit te doen, slaagt hij erin ze uit te schelden voor 'homoseksuals'. Gelukkig zijn Russen niet makkelijk kwaad te krijgen.
Wanneer we dan proberen om nog het centrum te voet te bereiken, hebben Nikita en zijn vrienden daarn nogal twijfels over. Een paar vlagen van ratio kan ons nog overtuigen om het maar voor vandaag bekeken te houden en maar te gaan slapen. Morgen zal het namelijk een iets drukkere dag worden dan vandaag.

Dag 2

Ik ga me matroesjka's aanschaffen! Je weet wel, die poppetjes...
(Speer die de dubbelzinnigheid van deze uitspraak maar niet kan wegwerken)
Na 2 dagen nog maar één moslim gezien... én één Jood!"
(Speer en Persez maken een voorlopige balans op)

Twee rookmelders, die me gisteren nog niet waren opgevallen, zijn de eerste dingen die ik zie wanneer ik opsta. Ook staat er een luidspreker die vreemd genoeg ons niet wekte met Russische marsmuziek. We moeten het dan maar doen met het monotone geluid van mijn GSM om de dag te beginnen.

De werking van Jong Rusland: Een kijk achter de schermen

Dat Russen een Verbondersstiptheid hebben, komen we vandaag te weten. Afgesproken om 11u strompelt Nikita om 12u30 bij ons binnen. Van Irina is spijtig genoeg geen spoor te bekennen. Vandaag, zo blijkt, gaan we meer te weten komen over de werking van Jong Rusland zelf. De dag begint dan ook bij hun lokaal hoofdkwartier dat zo'n 50 meter van ons hotel bevindt.

Eens aan het hoofdkwartier dumpt Nikita ons bij Eugène, een enthousiaste actievoerder die ons in een klein kantoortje filmpjes toont over de acties die Jong Rusland de laatste jaren heeft gevoerd. De filmvoorstelling, via een kleine laptop, toont ons heel wat verscheidene betogingen tegen al hetgene waartegen wij ook strijden. Vooral het protest tegen Scientology blijft indrukwekkend.

Uiteraard zouden wij geen Verbonders zijn als we die fimpjes niet zouden tegengaan met onze eigen acties, die zeer in de smaak vielen. Na nog wat geholpen te hebben met de werking van Facebook (ze meenden dat Facebook niet in het Russisch bestond), krijgen we een kleine 3 kwartier de tijd om het KVHV-forum af te schuimen en onze Gentse Verbonders in te lichten over onze avonturen. Dit alles gebeurde met 'Foggy Dew' op de achtergrond, wat op enkele nieuwsgierige blikken van aldaar werkende Russen kon rekenen.

Wanneer Eugène terugkomt, krijgen we goed nieuws te horen: ze willen een filmpje van ons bezoek maken die zal worden uitgezonden op de Nederlandse televisie. Groot-Nederlands als we zijn hebben we geen bezwaren om onze aanwezigheid in Rusland mediagewijs via Nederland te bevestigen. Dat er ook een vlaag van narcisme ons de doorslag zou hebben gegeven, is een pertinente leugen. Toch stapten we op een vlugger tempo dan anders naar de studio waar het filmpje zou opgenomen worden.
Uiteindelijk is de studio iets minder professioneel dan we ons hadden voorgesteld: een hoekje waar een oude zetel was geplaatst met een Vlaamse leeuwenvlag (Russen zijn, terecht, dol op leeuwenvlaggen) op de achtergrond. Het wachten op de cameraploeg wordt ingevuld door naar nog wat meer filmpjes te kijken, onder meer over de traditionele Russische fight clubs. Ook de verhalen over de komende Miss-verkiezingen die men organiseert is een interessant onderwerp, zeker wanneer we de kandidates zelf mochten keuren. De teleurstelling was dan ook groot toen we hoorden dat die verkiezingen op vrijdagavond zouden plaatsvinden, net wanneer we vertrekken naar het Belgenland. Een mens zou voor minder redenen nog in Rusland willen blijven.

Het interview zelf betrekt alle verbonders... voor 5 seconden. Daarna wordt het een zwaar interview met onze leider die de talrijke vragen onvoorbereid maar duidelijk beantwoordt. Het Amerikanisme en het zionisme wordt door hem zwaar op de korrel genomen, tot grote tevredenheid van iedere verbonder, maar niet van Eugène. De jongen blijkt namelijk zelf een Jood te zijn.

Na een kleine preek te hebben afgestoken over het bestaansrecht van Israël en het ontkennen van een 'invloedrijke Amerikaanse zionistische lobby' kan ik alleen maar beamen dat een gemiddelde Verbonder wanneer nodig een grote zelfbeheersing kan vertonen en hem rustig zijn gang liet gaan, dit in tegenstelling tot andere strekkingen die tegengestelde meningen eerder liever de mond snoeren. Gelukkig worden we vlug naar buiten geleid waarin we onze opgedane frustraties kunnen kwijtraken door enkele straattechnieken te leren. Vooral de GOP is populair. Wie wil er nu niet leren om op strategische wijze door een menselijke muur te breken? Of om Bert Anciaux het zwijgen op te leggen?

De rest van de avond met Eugène verliep vrij kalm zonder noemenswaardige gebeurtenissen, behalve dan wanneer we een heropneming mochten meemaken van een vroegere actie van Jong Rusland: Een boot kapseist onder een hevige storm, symboliserend dat de oppositie beter niet teveel chaos schept terwille van de stabiliteit van Rusland zelf. Gelukkig komt Nikita ons net bevrijden wanneer Eugène zijn neus in onze zaken wou haken. Met het idee dat we Joden toffe mensen vinden, groet hij ons en maken we kennis met een totaal andere gebeurtenis.

Het 'Overwinningsmuseum'

Het is moeilijk dit te zien als een overwinningsmonument als je weet hoeveel Vlamingen hier gestorven zijn...
(de Leider)

Het museun van de Tweede Wereldoorlog, door de Russen ook het 'overwinningsmuseum' genoemd, ligt aan de rand van Centrum-Moskou. Een groots plein ligt tussen ons en het museum, wat ons op de weg ernaartoe genoeg tijd geeft om Nikita eens te polsen naar de kennis van de Tweede Wereldoorlog. Het levert ook heel wat mooie foto's op.

Gezien het museum binnen een half uur zal sluiten, moeten we ons wel haasten door de zalen die meer aandacht verdienen. Vooral de voorstellingen van de belangrijkste veldslagen tijdens Wereldoorlog II (Kursk e.d.m.) zijn prachtig om te zien en veevuldig door ons gedocumenteerd. Je kan er stil van worden, ware het niet dat we hoe verder gingen, hoe meer norse dames ons achtervolgen die menopausgewijs ons constant in het Russisch zaten toe te schreeuwen dat we ons moeten haasten. Gelukkig kunnen we net op tijd de 'overwinningszaal' bezichtigen en met mijn amateurkosten en tijdsdruk kan ik nog net het beeld en de CCCP ster waarnaar hij wijst fotograferen. De laatste minuten van ons bezoek worden we zo opgejaagd door de Russen dat het bijna leek alsof we het Vlaamse Legioen waren. De deuren vallen met een klap achter ons dicht. Gelukkig is de buit nog onbeschadigd gebleven:

Dat we zo'n museum bezoeken terwijl hier duizenden Vlamingen gestorven zijn ons stof tot nadenken geven, is een understatement. Terwijl de Leider en Frodo aan Nikita proberen uit te leggen over de Duitse bezetting in Vlaanderen, genieten we dan maar van het park dat het museum omringt. Zo zien we de Russische manier om de Russen te verwittigen dat men met een synagoge te maken heeft:

Hoeveel Joden liet Stalin ook weer ombrengen?

Avondleven in Rusland:

Na met Nikita gediscussieerd te hebben over het homohuwelijk, waar hij, volledig terecht, tegen is, gaan we voor het eerst gaan winkelen. Leuk om te zien is dat winkelen in Moskou niet betekent dat er in elke straat een MacDonalds of tal van andere merkenwinkels opdagen. In Moskou winkelen is winkelen in Russische winkels, geen Amerikaanse kopies en dat maakt het er alleen maar aangenamer. Naast het Russische aspect nog behouden te hebben, worden we ook niet lastiggevallen door arme zigeuners of junkies en krijgen we in plaats van Peruviaanse muziek echte goede (rock)bandjes op de achtergrond. Een motorclub doet me toch even terugdeinzen maar kennelijk, althans volgens Nikita, is een motorclub een club van de elite. Een motor hebben is hier namelijk een statussymbool.

We sluiten de dag af met een Rode Plein by night sessie. Het mooie uitzicht van de fel verlichte 'gum' wordt zelfs weerkaatst door het Mausoleum van Lenin. De arme man wordt zelfs 's nachts geconfronteerd met zijn nachtmerries. In de donkere straten, want in Moskou gaan 's nachts de lichten uit in plaats van aan, komt men nog steeds geen rondhangende 'Oostenrijkers' tegen. Enkel een Rus met een limousine, vergezeld door 2 gewillige dames, doet verraden dat er een nachtleven bestaat in Rusland...

Dag 1

De eerste stappen in Rusland:

Volgens mij bedoelt hij ‘Taxi'...
(De leider weerhoudt Persez van domme dingen te doen)

De landingsplaats was leeg. Met een gebrek aan coördinatie en angst om een verdwaalde Tartaar tegen te komen, baanden we ons moeizaam een weg richting stad. Met onze eerste stappen maakten we kennis met verlaten machines die eruit zagen alsof ze de communistische aftakeling net niet hadden overleefd.

We werden tegengehouden door de bewaking die onze papieren wilde controleren. Een norse dame keek me een tijdlang indringend aan, knikte met haar hoofd, stempelde 3 keer en liet me dan gaan. Een oranje vlek ontsierde de visa die we met alle moeite van de wereld hebben bemachtigd. Gelukkig wist iedereen er heelhuids uit te geraken. Toch bleef de angst dat op een dag iemand niet door die constante controle zou geraken. Ook ik was er allesbehalve gerust op en het was die overdreven paniek dat bijna leidde tot mijn eeuwig verblijf in Moskou.

Toen we de haven mochten betreden, werden we opgewacht door enkele ongure types. Eén stapte onze richting uit en mompelde een Russisch woord dat voor iedere toerist vrij onverstaanbaar moet geweest zijn. Mijzelf, vertrouwend op de geruchten van eerdere reizigers en intuïtie, meende dat het wel moest gaan om een zoveelste papiercontrole. Gewillig haalde ik mijn paspoort weer boven totdat de leider mij tegenhield. De man moest niets van legitimatie hebben, maar wou een taxi regelen richting Moskou. Neen schuddend trokken we verder, een domme schacht liep licht blozend achter de groep aan.

Een kort overleg leidde tot de beslissing dat we eerst ons geld moesten uitwisselen, maar wanneer we opmerkten dat het dichtsbijzijnde wisselkantoor (maar) 35 roebel gaf voor 1 euro, bleek de konsensus moeilijk te vinden. Uiteindelijk kwam men tot het idee dat we maar een klein deel van het geld zouden omwisselen in roebels, om dan te overleven tot het volgende kantoor met een hogere wisselkoers. Dit was echter buiten de werkwillige dienst van het loket gerekend, die ons dadelijk doorverwees naar een ander wisselkantoor, met de belofte dat die wisselen voor 43 euro per roebel. Uiteindelijk konden we onze euro's wisselen voor 44 roebel per euro, nog steeds in datzelfde vliegveld.

Onze gids, Nikita, liet weten dat hij ons zou opwachten aan de eindhalte van het station en gezien we hem, als één van de weinige inheemsen die Engels kende, hard nodig hadden, vertrokken we onmiddellijk naar de trein.

De trein was comfortabel en duidelijk ingericht om de toeristen een goede eerste indruk te geven van het land. Er was zelfs tijdens de rit een filmvoorstelling over in welke mate het kapitalisme het communistisch ideaal had verdreven. Echter bleek de projector nogal vaak te haperen zodat dat gewenst effect op vrij amateuristische wijze werd beknot.

Niet alleen de gebrekkige projector, ook het uitzicht getuigde niet van vrede en welvaart. Vele krottenwijken maakten gaten op die plaatsen waar vroeger nog bos was. Hoewel de nog vele overgebleven bomen dat armoedig vertoon nog deels wisten te verhullen, kon men er niet naast kijken. De kans is groot dat ook die filmprojectie de aandacht voor deze problemen hoorde af te leiden.

Niet alleen de projectie, ook het constant inspreken van door ons niet te begrijpen boodschappen via luidsprekers die irritante geluiden maakten deden menig Verbonder geen deugd. Het beetje broodnodige slaap zou ook tijdens de reis niet ingehaald kunnen worden.

Het station van Moskou deed vreemd genoeg denken aan het station van Antwerpen, zijnde wel dat Antwerpen dan 'mini-Moskou' zou zijn. Een groot glazen dak liet de nog weinige zonnestralen door, het zou goed weer worden vandaag.

De ontmoeting met Nikita, de reis naar onze vertrekken

Zonder Nikita ook maar één keer gezien te hebben, begonnen we onze zoektocht naar onze gids. Ik stelde voor om, in de traditie van Donnerhösen, allen tesamen luidkeels Nikitààà te roepen. Hij zou dan zeker afkomen. Het sloeg echter niet aan.
Het was onze leider die Nikita terug kon vinden. Na elkaar van harte begroet te hebben, begeleidde hij ons door de controle naar de metro, waar een heuse mensenmassa zo gedisciplineerd als mogelijk zich een weg wist te banen naar de gewenste perrons. Russen hebben er kennelijk geen behoefte aan om uit te slapen, zo blijkt. Zonder enige achting voor ons te hebben, vervolgen ze hun dagelijkse tocht door één van de mooiste metrostelsels ter wereld, die voor een hedendaagse toerist ook nog vrij avontuurlijk kunnen zijn. Zij die last hebben van hoogtevrees moeten dan ook niet proberen om van een Moskouse roltrap af te dalen. Het moet gezegd dat de Moskovieten er niet alleen geen last van hebben, ze combineren het ook met een zekere hoffelijkheid. Een Moskoviet die niet gehaast is, zal dan ook altijd rechts van de roltrap staan, zodat de gehaasten links voldoende ruimte hebben om naar beneden te stormen. Gezien Nikita geen haast blijkt te hebben, proberen we onszelf en onze bagage te ordenen naargelang de Moskovietse roltrapgebruiken en niet teveel voorover te hellen.

De metro zelf arriveert onmiddellijk wanneer we het perron bereiken. Toeval is het niet want de gemiddelde wachttijd op een metro is hier één minuut. Daar kunnen onze Brusselse ministers van vervoer en transportatie wat van leren! En ook hier is er een zekere discipline. Wanneer deuren sluiten, dan sluiten ze. Geen lastige mensen die op de deuren slaan of ruiten breken wanneer ze net te laat zijn, ze wachten gewoon nog een minuutje op de volgende. Het doet de reis er alleen maar efficiënter verlopen.
Na een paar metro's genomen te hebben, ondernemen we nog een Lange Mars richting onze vertrekken. De zon is nog niet doorgebroken maar het belooft mooi weer te worden. De veelvuldig besproken sneeuwval en de koude is nergens te bekennen en de buurten die we voorbijgaan lijken in de verste verte op de krottenwijken die we zagen op de trein. Gezien we in de studentenbuurt komen, zoeken we een soort van Overpoort maar die is nergens te bekennen. Dit heeft niets te maken dat we ons in de buurt van de faculteit van de Ingenieurs bevinden, zo vertelt Nikita. Moskovieten hebben gewoon een andere manier van uitgaan. Dat zullen we nog zeker kunnen meemaken, lacht hij nog.

Het hotel waarin we zullen verblijven, is een studentenhostel van de ingenieurs. Van technologische hoogstandjes is evenwel geen sprake. Het doet nog herinneren van de communistische vertrekken van enkele decennia terug. Toch worden deze studenten niet verwaarloosd door de Russische overheid. Het hostel is dan ook zwaar beveiligd door meerdere bewakers en norse 'kotbazinnen'. Elke keer als we weer binnenkomen, moeten we ons paspoort tonen, vertelt Nikita ons. Het blijkt geen overdrijving te zijn.
Het vertrek is onderverdeeld in een kamer van 2 en een kamer van 3. De Verbondshiërarchie respecterend nemen de Leider en Frodo de tweebeddenkamer in beslag. Met het inzicht dat er naast het aantal bedden en oppervlakte er eigenlijk geen verschil is tussen de twee, is hier geen hanengevecht voor gehouden. De vertrekken in het algemeen kan je uiteraard niet met een Hilton vergelijken en het uitzicht op een door appartementsblokken omgeven plein is niet om over naar huis te schrijven, maar het bevat wel alle sanitair wat je nodig hebt én het werkt naar behoren. Gezien het nooit onze bedoeling is geweest om de hele dag op onze kamer te verblijven, testen we als eerste het belangrijkste in onze kamers uit: het bed.

Terwijl de domme schacht en de Leider aan het genieten zijn van een broodnodig middagdutje, nemen de anderen de kans om een wandelingetje te maken in het park ter verkenning van de buurt. Hun verslag dat ze geven, is overwegend positief. Het park blijkt geen Citadelpark te zijn en ze zijn niet lastiggevallen geworden door allerlei pigmentgehandicapten. Een hoofdstad waar je niet constant bang moet zijn om bestolen of geslaan te worden? Het scepticisme over Moskou brokkelt langzaam af.
Na een paar uurtjes rust, wekt Nikita ons voor het middageten. Maar voordat we ons tegoed doen aan de Russische lokale gerechten, moeten we weer wat administratie regelen. De formulieren die we moeten invullen blijken wel volledig in het Russisch te zijn geschreven. Gelukkig is de tweetaligheid van Nikita voor ons een godsgeschenk, maar hoe moet dat zijn wanneer anderen, die dit voordeel niet hebben, zo'n formulier moeten invullen. De kotbazin maakt intussen Nikita duidelijk wat de regels zijn in haar gang. Het blijkt dat we tegen 24u terug in ons bedje moeten liggen! Ingenieursstudenten gaan kennelijk niet vaak uit...

De kantine is onder ons en voorbij de controlepost. Met anderen woorden, we zullen wanneer we terugkeren naar onze vertrekken eerst ons paspoort en toegangsbewijs tonen. Dit weigeren is geen optie want de waakhond heeft je altijd in het oog, hoewel het beest er altijd lusteloos bij ligt, zoals de vele straathonden in Moskou. Een lange rij leidt ons naar het voedsel terwijl een zoveelste bewaker aan een tafeltje ons met argusogen gadeslaat. Ook hier snelt Nikita ons ter hulp door niet alleen de bewaker gerust te stellen, we krijgen zelfs voorrang! Het maakt ons niet echt populair bij de andere ingenieursstudenten maar het scheelt wel een half uur.

Het Russisch eten heeft in vergelijking met België geheel andere reputaties en tradities. Russisch vlees is zelden van goede kwaliteit en kwantiteit is vrij miniem. Aardappelen, het voedsel waardoor de Europese bevolking drastisch groeide dankzij hun koloniale expansies, zijn daarentegen alomtegenwoordig. Soep met balletjes is hier soep met aardappelen. Aardappelen vind je terug in vrijwel elke salade of voorgerecht dat wordt aangeboden. Enkel de desserten zijn gespaard gebleven van enig zetmeelingrediënt. Hoewel de aardappel dus bekend is, zijn frieten enkel te verkrijgen in de betere fast food winkels. Mac Donalds is, spijtig genoeg, ook alomtegenwoordig. Ze krijgen evenwel concurrentie van My My, een restaurantketen die nog frequenter aanwezig is (en beter eten verschaft).

Naast de aardappelen zijn de Russische opvallende maaltijden de soep en de drankjes. Russen houden van soep en hun specialiteiten als bijvoorbeeld rode bietensoep zijn ook populair bij enkele van ons. Anderen, waaronder mezelve, passen voor deze lekkernij. Ten slotte vallen ook de drankjes op. Voor sommige Verbonders moet het pijn doen als ik vertel dat er quasi nergens melk te verkrijgen valt. Een Rus drinkt vooral fruitsap: appelsap, appelsiensap, 'pus' (wat meer een soort siroop is dan een sapje) zijn altijd aanwezig in de Russische catering. Tijdens onze reis hebben we dan ook heel gezond geleefd.

Tijdens het eten krijgen we nog een korte update over ons programma. We zullen vandaag het Rode Plein en het Kremlin bezoeken, de twee meest prestigieuze monumenten van Moskou op de eerste dag. Onze vermoeidheid smelt als de Moskouse sneeuw voor de nu fel schijnende zon. Met een kleine aanpassing van onze kledij, hoewel we met onze winterjassen nogal opvielen ten opzichte van de Moskovieten, zijn we in een mum van tijd gereed om het centrum te verkennen.

Het Kremlin en het Rode Plein

Onze vrees dat we weer die lange weg terug moeten gaan, blijkt onnodig wanneer we een andere metro bereiken in nog geen 10 minuten stappen. De leider, die wat slaap heeft ingehaald, wist zijn herwonnen energie niet kwijt en probeerde zelf metroticketten te bestellen. Die poging leidde wel tot een boos schreeuwende dame die vlug daarna het loket afsloot. Het lijkt dat ze niet meer hoefde te werken en bijgevolg de normen en waarden van de ambtenaren universeel zijn (wat goed nieuws is voor al degenen die in universele wetten geloven), ofwel heeft onze Leider het Russisch nog niet zo onder de knie. Op de koop toe komt de Leider ook in conflict de ticketdetector, die ook nu het hekken sloot, Frodo meegraaiend. Met een heser stemmetje dan anders stelt Frodo ons gerust dat er niets ernstig is geraakt.

Een paar metrostations later krijgen we één van de mooiste stations van Moskou te zien. De dwangarbeid van de Russissche kunstenaars, georganiseerd door Stalin, heeft kennelijk vruchten afgeworpen. Tal van beelden over de pracht en praal van de communistische fantasieën blijven nog vrij ongeschonden een diepe indruk achterlaten. Een hond met een gouden neus blijkt zelfs een soort van wensput te zijn, alleen moet je over de neus van de hond wrijven en er geen centjes in werpen.
Uit de metro vertrekken we richting het Kremlin. Links van ons is het Rode Plein maar dat zal later te bezichtigen zijn, zo vertelt Nikita. We kunnen wel net op tijd meemaken hoe de Russische wacht aan het Graf van de Onbekende Soldaat wordt afgewisseld. Het levert tal van filmpjes op.

Hij levert ons dan over aan Irina, de gidse die ons vandaag zal begeleiden door Moskou. Ze kan sowieso beter Engels dan Nikita en gezien uiterlijk ons uiteraard van geen belang is, juichten we stilletjes bij het feit dat zo'n knap kind ons de uithoeken van Moskou zou laten zien. Het knap kind studeerde voor ingenieur, nucleaire energie om precies te zijn, tot nog groter jolijt van onze Leider. Maar dat terzijde.

Het Kremlin is goed bewaakt en dat zullen we gemerkt hebben. Na het kopen van onze kaartjes word ik plots tegengehouden door de lokale bewaking. Kennelijk is mijn rugzak een gevaar voor de veiligheid van de Russische president en word ik verplicht eerst mijn rugzak af te geven aan een loket onderaan het Kremlin, voor de kostprijs van 40 roebel. Hoewel Irina nog heeft geprobeerd om de man te overtuigen om er anders over te denken, had hij daar geen oren naar. Na een bang en tijdelijk afscheid van mijn bezittingen, kan ik het Kremlin binnen.

Achter een torenhoge stenen muur kan een mens misschien al wat schattingen doen naar de oppervlakte van het Kremlin, maar het blijft hoe dan ook verrassend wat er achter deze muren schuilt. De belangrijkste gebouwen die we, als toeristen, mogen bezoeken bevinden zich op het 'plein der kathedralen', waar zo'n 3 kathedralen (de naam van het plein is inderdaad heel origineel) ons het hof maken, naast een klok die zo'n 3 keer groter is dan onze Gentse trots Roeland. Een voorstel van de Leider om op het kathedralenplein een cantus te houden wordt dan ook enthousiast onthaald.

Het heeft wel wat speciaals, op je eerste dag in Moskou al vertoeven in het politieke machtscentrum van Rusland, op weg zijnde naar groter internationaal respect. Toch mogen we de politieke gebouwen niet binnen, wat het Kremlin nog een stuk geheimzinnigger maakt. We vertrekken dan ook vrij vlug om naar het andere hoogtepunt te gaan: het Rode Plein.

Het eerste zicht op het Rode Plein is de kathedraal wiens architect beide ogen heeft gekost, waarna vlug het 'gum', de vroegere voedselverdeelbank en nu winkelcentrum, zijn plaats opeist. Het mausoleum van Lenin is uiteindelijk nog het meest bescheiden plekje, wat wij uiteraard niet zo abnormaal vinden gezien de resultaten die hij heeft neergezet. Na zo'n 25 keer rondgedraaid te hebben en wat panaromafilmpjes -en foto's later, krijg ik zelfs te horen dat Lenin niet meer in het mausoleum zou liggen. Het zou al een hele tijd zijn afgesloten, wat vrij ongewoon is en Lenin zelf zou niet meer in zo'n goeie staat zijn. Misschien moeten ze hem omdraaien in zijn graf? Constant tegenover het kapitalistisch symbool bij uitstek liggen moet vrij deprimerend zijn voor een would-be wereldverbeteraar.

Het 'gum' was dan ook de volgende plek om te bezoeken. De plaats waar Irina's vader om 4u 's morgens aan één van de talrijke toonbanken zijn gratis voedsel kreeg, is nu een winkelstraat geworden met 3 verdiepingen. Het is dankzij het glazen dak te vergelijken met Brussel Nieuwsstraat, alleen mooier, witter en 3 keer zo groot. Neem er dan ook een reuzenfontein bij in het midden en dan kom je ongeveer op hetzelfde gebouw, behalve dan dat het er leuker is om te vertoeven. Het werd door ons allen prompt voorgesteld als het 'nationale hoofdkwartier' van het KVHV.

Toch blijkt de 'gum' als het belangrijkste winkelcentrum in Moskou vrij goedkoop. Een halve liter cola is welgeteld één euro (45 roebel) waard. Onze gidse kan het dan ook niet geloven dat we Rusland prezen voor zijn lage prijzen. Na heel wat gepalaver over de prijzen van voedsel en wonen ten opzichte van de gemiddelde inkomsten in Rusland, keren we terug naar het hotel.

Op de terugweg komen we een ander soort van wensput tegen, waar je wél je geld moet voor investeren door het achter je rug te gooien. Echter staat er een kleine groep 'verzamelaars' die je geld onmiddellijk incasseren. Het doet denken aan de ontwikkelingshulp in de Derde Landen: je smijt geld weg zonder echt te weten waar het naartoe gaat (een 'goed doel'), maar in feite komt het terecht in de zakken van incompetenten die het enkel voor eigen gebruik zullen spenderen. Met die filosofische gedachten in ons achterhoofd werpen de leider en ik het geld weg. De filmpjes liegen er niet om. Nog typischer is dat die 'verzamelaars' enkel roebels verzamelen en geen euro's. Zo weigerden ze pertinent mijn 5 eurocent (zo'n 2 roebel) op te rapen. Het geld op lange termijn verzamelen om het dan in een briefje om te wisselen om zo écht rijk te kunnen worden... ook in Afrika is langetermijndenken geen optie.

MyMy: ontmoeting met Nikita, Alexander en Maxim

Het avondeten was, principieel, bij de My My. Een groots aanbod in zowel soep, voorgerecht als hoofdgerechten en desserten en dit alles voor zo'n 20 euro! Geen wonder dat Nikita ons , gezien de prijs, wou trakteren. Met de verblijfskosten al vergoed beginnen we ons af te vragen waarom we in vredesnaam nog zoveel geld hebben meegenomen. Nikita werd later vergezeld door Alexander, de assistent van Maxim, afgevaardigde in de Doema (het Russische parlement) en voorzitter van Jong Rusland. Alexander kan even goed Engels dan Nikita dus het duurt ook wat even eer we hem kunnen uitleggen wat we allemaal bezocht hebben. Gelukkig zijn Russen goed in gebarentaal.

Maxim, dé man van Jong Rusland, komt later ons gezelschap vervoegen. Met een heen-en-weer gesprek voor wat wij staan, blijkt dat ze vooral geïnteresseerd zijn in ons anti-Amerikanisme. Ook onze informatie over de Belgische staatsstructuur en de (on)macht van de koning is een voor hen heel leerrijk onderwerp, want wie heeft er nu te kampen met een staatshoofd die de taal van de meerderheid niet kan spreken, laat staan iemand die de meerderheidsbevolking niet steunt en tegelijkertijd geen enkele vorm van politieke macht heeft? Na zo nog verder te keuvelen, wordt het tijd om ons terug te trekken naar onze kamers, waar het bed zacht genoeg is om binnen het kwartier in slaap te vallen.

Zoals jullie misschien al weten is een kleine delegatie van het Gentse KVHV onlangs op uitnodiging van Rossiya Molodaya naar Moskou getrokken.

Erik v. Persez schreef er een prachtig verslag van, waarvan ik jullie elke dag een stukje zal voorschotelen.

Het Beloofde Land:

Geschiedenis:

Rusland is een land van legendes, waar de eerste tsaren zich konden bevrijden van islamitische onderdrukkers en zo het land zich in alle vrijheid kon ontwikkelen als een in die tijd machtig imperium. Dit alles veranderde snel wanneer enkele conquistadores onder leidingschap van Lenin het land binnenkwamen terwijl het intern verdeeld was. Hierdoor zou het land vervallen in een socialistische staat waardoor miljoenen mensen om het leven kwamen door zogenaamde socialistische en bijgevolg incompetente heersers die hun leer, het communisme, oplegden aan de bevolking. Deze kolonisatie zou zo'n 70 jaar duren, totdat het volk dit communistisch juk van zich af kon schudden.
Terwijl het land onder Jeltsin in een zware economische recessie verkeerde, nam een zekere Poetin het heft in handen, waardoor Rusland als staat weer een land van betekenis werd. Vandaag de dag zijn Russen dan ook heel trots op Rusland en triomfeert het Russisch nationalisme alom. Toch beweren heel wat mensen dat het land niet 'modern' is tot zelfs 'dictatoriaal' omdat de meeste Russen voor partijen stemmen die het homohuwelijk niet toelaten, toch wel dé voorwaarde om te kunnen spreken van een moderne maatschappij. Rusland is dan ook één van de weinige landen die openlijk voor de eigen bevolking kiest en streeft naar het behoud van de eigen cultuur, godsdienst en taal. Iets wat wordt gezien als 'gevaarlijk voor de mensenrechten'.
Is Rusland vandaag een land van de toekomst of een bekrompen republiek? Vijf verbonders zoeken het voor u uit: Dommel (de Leider), Frodo, Speer, Smurf en een domme schacht die is aangesteld geworden om de hele reis te verslagen. Zij gaan zich vijf dagen verdiepen in Moskou onder de deskundige organisators van de reis: Nikita, Irina, Tania, Alexander en Maxim.

Veel leesgenot!