Zwanezangcantus

Met een week geleden er een heus Galabal bijgewoond te hebben, zag de Crypte er toch wat anders uit dan als ik het voor die eerste keer had gezien. Een heel mooi gedekte tafel met comfortabele stoelen vormden de basis van de corona die het officieel einde van het academiejaar zou inluiden. Na de muren met onze vertrouwde vlaggen versierd te hebben, was het nog wachten op onze senior die de vlag van Jong Rusland zou meebrengen, onze nieuwe bevriende organisatie. Toen bleek dat de senior door allerlei andere bezigheden dit over het hoofd had gezien, kreeg ondergetekende prompt een nieuwe schachtenopdracht. Het zou uiteindelijk de laatste zijn.

De schachten moesten met ongeduld het schachtzijn nog even ondergaan, maar uiteindelijk werden we opgeroepen om naar voren te komen en onze eed af te leggen. Met onze peters aan onze zijde, zwoeren we plechtig en gaven we onze linten om ze dan op een andere schouder terug te krijgen. Kneukeltjes kondigden aan dat er nieuwe comilitones waren geboren. De schachtenmeester slaakte een zucht van opluchting. Hij kon eindelijk weer gewoon tussen zijn gebroeders zitten.

Een woord van de praeses en wederwoord van de schachten sloot de procedure af. In de mate van het mogelijke probeerde een schacht uit zijn woorden te komen en tegelijkertijd op een originele, maar gemeende wijze zijn dankbaarheid te uiten voor de kans, de steun en het vertrouwen die hij en zijn collega's dit jaar heeft kunnen krijgen. Daarna voegde Jan er nog een persoonlijke noot aan toe.

Hoewel de aanwezige schachten uiterst enthousiast waren over hun ontgroening, hadden andere Verbonders hun redenen om deze cantus met een zekere droefheid aan te kijken. De ene zou die avond zijn zwanenzang houden, anderen namen afscheid na een jaar van goed bestuur. Het is niet voor niets de afsluiting van een academiejaar.

Maar voor de afwisseling van de wacht genoten we nog een laatste keer van een cantus onder de deskundige leiding van Dommel. Met een zeer geslaagde Uylenspiegelfeesten, tal van inhoudelijk uiterst interessante vormingen en het opstarten van de contacten met Rusland, met de Ruslandreis tot gevolg, werd het academiejaar opnieuw boeiend en letterlijk grensoverschrijdend. Een vlaagje van terechte trots was dan ook niet te vermijden in zijn afscheidsspeech. Striempje zal, zo erkende hij zelf, serieus zijn best moeten doen om dit alles te kunnen evenaren. De eden werden gezworen, de linten uitgewisseld, een nieuwe praeses nam plaats aan de tafel van het hoogpraesidium. Spoedig zal zijn bestuur hem vervoegen.

Met Striempje als praeses kwam tijdens de volgende tempus commune een kleine stoelendans tot stand. Dit betekende concreet dat de oude quaestor en de ab-actis met de nieuwe van plaats wisselden. Komt daar nog bij dat een 'schachten'plaats aan het uiterst andere eind van de corona nogal moeilijk viel en het bleek niet meer dan logisch dat onze nieuwe praeses nog even moest wennen aan de nieuwe opstelling.
Als er al één opvallend positief punt kan worden genoemd over Striempje is wel dat hij een luide stem heeft. Geen één keer moest hij iets herhalen en zelfs de ex-schachten hadden het van de eerste keer door wanneer hij om silentium vroeg. Ondergetekende en de quaestor werden zelfs zwaar in de kan gezet toen hij vond dat we niet luid genoeg zongen. Het zal voor ons een moeilijke uitdaging worden om zijn volume te kunnen overtreffen.

Ook het nieuwe uitzicht was wennen, zeker voor mij. Als je eerst een jaar moet wennen om serieus voorover te buigen om toch maar een glimp van het hoogpraesidium op te vangen, moet je nu eerder achteroverbuigen om de gehele corona in ogenschouw te nemen. Komt daar nog bij dat je, als ab-actis of quaestor maar één rij van de corona kon waarnemen. Gelukkig wist Striempje met zijn alziend oog altijd op tijd in te grijpen wanneer het te luidruchtig werd.

Deze gedachten overpeinzend, richtte de corona zijn aandacht naar degene die het laatste deel prominent aanwezig zou zijn, comilito Ché.
Ché, de auteur van het Verbondswachtlied en de balade van de Weerbaarheid, geëerd door zijn gebroeders en gevreesd door de irrationelen, was vanavond hier om zijn zwanenzang te ondergaan. Zijn speech werd dan ook aanhoord in volledige stilte. Een vroegere schacht kon alleen maar hopen ook zo'n pleidooi te kunnen geven wanneer hij zou vertrekken en meende dat dit enigszins een gedeeld gevoel was onder alle comilitones.

Na wat aarzeling wordt het glas dan toch kapotgesmeten. Het ritueel is voorbij, het respect alleen maar gegroeid. Ondergetekende hoopte alvast dat Ché zo nu en dan nog eens langskomt op KVHV-activiteiten.

De rest van de cantus verliep tot zijn einde zonder noemenswaardige problemen. Het plechtig gedeelte werd rond 2 uur afgesloten, de zaal werd ontruimd en achtergelaten.
Een nieuw academiejaar lonkt nader...

Erik Langerock v. Persez
Ab-actis 2009-10