Dag 2

Ik ga me matroesjka's aanschaffen! Je weet wel, die poppetjes...
(Speer die de dubbelzinnigheid van deze uitspraak maar niet kan wegwerken)
Na 2 dagen nog maar één moslim gezien... én één Jood!"
(Speer en Persez maken een voorlopige balans op)

Twee rookmelders, die me gisteren nog niet waren opgevallen, zijn de eerste dingen die ik zie wanneer ik opsta. Ook staat er een luidspreker die vreemd genoeg ons niet wekte met Russische marsmuziek. We moeten het dan maar doen met het monotone geluid van mijn GSM om de dag te beginnen.

De werking van Jong Rusland: Een kijk achter de schermen

Dat Russen een Verbondersstiptheid hebben, komen we vandaag te weten. Afgesproken om 11u strompelt Nikita om 12u30 bij ons binnen. Van Irina is spijtig genoeg geen spoor te bekennen. Vandaag, zo blijkt, gaan we meer te weten komen over de werking van Jong Rusland zelf. De dag begint dan ook bij hun lokaal hoofdkwartier dat zo'n 50 meter van ons hotel bevindt.

Eens aan het hoofdkwartier dumpt Nikita ons bij Eugène, een enthousiaste actievoerder die ons in een klein kantoortje filmpjes toont over de acties die Jong Rusland de laatste jaren heeft gevoerd. De filmvoorstelling, via een kleine laptop, toont ons heel wat verscheidene betogingen tegen al hetgene waartegen wij ook strijden. Vooral het protest tegen Scientology blijft indrukwekkend.

Uiteraard zouden wij geen Verbonders zijn als we die fimpjes niet zouden tegengaan met onze eigen acties, die zeer in de smaak vielen. Na nog wat geholpen te hebben met de werking van Facebook (ze meenden dat Facebook niet in het Russisch bestond), krijgen we een kleine 3 kwartier de tijd om het KVHV-forum af te schuimen en onze Gentse Verbonders in te lichten over onze avonturen. Dit alles gebeurde met 'Foggy Dew' op de achtergrond, wat op enkele nieuwsgierige blikken van aldaar werkende Russen kon rekenen.

Wanneer Eugène terugkomt, krijgen we goed nieuws te horen: ze willen een filmpje van ons bezoek maken die zal worden uitgezonden op de Nederlandse televisie. Groot-Nederlands als we zijn hebben we geen bezwaren om onze aanwezigheid in Rusland mediagewijs via Nederland te bevestigen. Dat er ook een vlaag van narcisme ons de doorslag zou hebben gegeven, is een pertinente leugen. Toch stapten we op een vlugger tempo dan anders naar de studio waar het filmpje zou opgenomen worden.
Uiteindelijk is de studio iets minder professioneel dan we ons hadden voorgesteld: een hoekje waar een oude zetel was geplaatst met een Vlaamse leeuwenvlag (Russen zijn, terecht, dol op leeuwenvlaggen) op de achtergrond. Het wachten op de cameraploeg wordt ingevuld door naar nog wat meer filmpjes te kijken, onder meer over de traditionele Russische fight clubs. Ook de verhalen over de komende Miss-verkiezingen die men organiseert is een interessant onderwerp, zeker wanneer we de kandidates zelf mochten keuren. De teleurstelling was dan ook groot toen we hoorden dat die verkiezingen op vrijdagavond zouden plaatsvinden, net wanneer we vertrekken naar het Belgenland. Een mens zou voor minder redenen nog in Rusland willen blijven.

Het interview zelf betrekt alle verbonders... voor 5 seconden. Daarna wordt het een zwaar interview met onze leider die de talrijke vragen onvoorbereid maar duidelijk beantwoordt. Het Amerikanisme en het zionisme wordt door hem zwaar op de korrel genomen, tot grote tevredenheid van iedere verbonder, maar niet van Eugène. De jongen blijkt namelijk zelf een Jood te zijn.

Na een kleine preek te hebben afgestoken over het bestaansrecht van Israël en het ontkennen van een 'invloedrijke Amerikaanse zionistische lobby' kan ik alleen maar beamen dat een gemiddelde Verbonder wanneer nodig een grote zelfbeheersing kan vertonen en hem rustig zijn gang liet gaan, dit in tegenstelling tot andere strekkingen die tegengestelde meningen eerder liever de mond snoeren. Gelukkig worden we vlug naar buiten geleid waarin we onze opgedane frustraties kunnen kwijtraken door enkele straattechnieken te leren. Vooral de GOP is populair. Wie wil er nu niet leren om op strategische wijze door een menselijke muur te breken? Of om Bert Anciaux het zwijgen op te leggen?

De rest van de avond met Eugène verliep vrij kalm zonder noemenswaardige gebeurtenissen, behalve dan wanneer we een heropneming mochten meemaken van een vroegere actie van Jong Rusland: Een boot kapseist onder een hevige storm, symboliserend dat de oppositie beter niet teveel chaos schept terwille van de stabiliteit van Rusland zelf. Gelukkig komt Nikita ons net bevrijden wanneer Eugène zijn neus in onze zaken wou haken. Met het idee dat we Joden toffe mensen vinden, groet hij ons en maken we kennis met een totaal andere gebeurtenis.

Het 'Overwinningsmuseum'

Het is moeilijk dit te zien als een overwinningsmonument als je weet hoeveel Vlamingen hier gestorven zijn...
(de Leider)

Het museun van de Tweede Wereldoorlog, door de Russen ook het 'overwinningsmuseum' genoemd, ligt aan de rand van Centrum-Moskou. Een groots plein ligt tussen ons en het museum, wat ons op de weg ernaartoe genoeg tijd geeft om Nikita eens te polsen naar de kennis van de Tweede Wereldoorlog. Het levert ook heel wat mooie foto's op.

Gezien het museum binnen een half uur zal sluiten, moeten we ons wel haasten door de zalen die meer aandacht verdienen. Vooral de voorstellingen van de belangrijkste veldslagen tijdens Wereldoorlog II (Kursk e.d.m.) zijn prachtig om te zien en veevuldig door ons gedocumenteerd. Je kan er stil van worden, ware het niet dat we hoe verder gingen, hoe meer norse dames ons achtervolgen die menopausgewijs ons constant in het Russisch zaten toe te schreeuwen dat we ons moeten haasten. Gelukkig kunnen we net op tijd de 'overwinningszaal' bezichtigen en met mijn amateurkosten en tijdsdruk kan ik nog net het beeld en de CCCP ster waarnaar hij wijst fotograferen. De laatste minuten van ons bezoek worden we zo opgejaagd door de Russen dat het bijna leek alsof we het Vlaamse Legioen waren. De deuren vallen met een klap achter ons dicht. Gelukkig is de buit nog onbeschadigd gebleven:

Dat we zo'n museum bezoeken terwijl hier duizenden Vlamingen gestorven zijn ons stof tot nadenken geven, is een understatement. Terwijl de Leider en Frodo aan Nikita proberen uit te leggen over de Duitse bezetting in Vlaanderen, genieten we dan maar van het park dat het museum omringt. Zo zien we de Russische manier om de Russen te verwittigen dat men met een synagoge te maken heeft:

Hoeveel Joden liet Stalin ook weer ombrengen?

Avondleven in Rusland:

Na met Nikita gediscussieerd te hebben over het homohuwelijk, waar hij, volledig terecht, tegen is, gaan we voor het eerst gaan winkelen. Leuk om te zien is dat winkelen in Moskou niet betekent dat er in elke straat een MacDonalds of tal van andere merkenwinkels opdagen. In Moskou winkelen is winkelen in Russische winkels, geen Amerikaanse kopies en dat maakt het er alleen maar aangenamer. Naast het Russische aspect nog behouden te hebben, worden we ook niet lastiggevallen door arme zigeuners of junkies en krijgen we in plaats van Peruviaanse muziek echte goede (rock)bandjes op de achtergrond. Een motorclub doet me toch even terugdeinzen maar kennelijk, althans volgens Nikita, is een motorclub een club van de elite. Een motor hebben is hier namelijk een statussymbool.

We sluiten de dag af met een Rode Plein by night sessie. Het mooie uitzicht van de fel verlichte 'gum' wordt zelfs weerkaatst door het Mausoleum van Lenin. De arme man wordt zelfs 's nachts geconfronteerd met zijn nachtmerries. In de donkere straten, want in Moskou gaan 's nachts de lichten uit in plaats van aan, komt men nog steeds geen rondhangende 'Oostenrijkers' tegen. Enkel een Rus met een limousine, vergezeld door 2 gewillige dames, doet verraden dat er een nachtleven bestaat in Rusland...