[G2:4738 class=g2image_float_right]Ondanks aanvankelijk universitair verzet tegen het uitnodigen van Vbr. Valkeniers v. Falco door het KVHV, dat in de kiem werd gesmoord door juridische stappen, en een 'tegenbetoging' van het Anarchistisch Kollektief kon het kruisverhoor dan uiteindelijk toch doorgaan.

Vbr. Valkeniers begon allereerst met een dankwoord voor het rectoraat dat de spreekbeurt (on)mogelijk maakte en een bescheiden opmerking op vlak van eigen kennis, die misschien niet overbodig was zo zou later blijken. De iedereen bekende totale crisis waarin België zich bevindt werd aangehaald in het beginwoord, eveneens de vele metaforen die van deze crisis deel uitmaakten. Vis, suiker en toestanden. Een iets belangrijkere was misschien die van de verkrachte, ontvoerde, Vlaamse bruid die de situatie van Vlaanderen door de jaren heen mooi schetst.

Er werd aangedrongen op een onderhandeling op volwassen manier. Dit zijnde, als begripvolle mensen, ditmaal niet langer enkel langs Vlaamse kant. En met niet alleen een plan A, maar tevens een plan B zijnde Vlaamse onafhankelijkheid, al was het maar als stok achter de deur. Van deze wenselijke toestand was geen sprake tijdens de zogezegde regeringsformatie. Het enige bewonderenswaardige moment was die befaamde zevende november waar Vlaanderen haar demografische en dus democratische meerderheid gebruikte om BHV te splitsen. Weliswaar enkel in de kamercomissie. Ietwat verwonderlijk dat 'onze' politici direct na de moedige daad schaamte en schuld vertoonden op diverse media. Zeggende dat " ze het zo helemaal niet gewenst hadden". En toen kwam het konijn uit de hoed, de 'redder des Vaderlands', dhr. Verhofstadt. Vive La Belziek. Valkeniers vroeg zich af of de felle communautaire uitlatingen van het Vlaamse Kartel en Open VLD, dan allemaal fabeltjes waren. Iets later zou blijken dat deze van Open VLD enkel uit strategische overweging waren genomen om zodra ze de kans hadden hun Vlaamse partners te laten vallen. Dit alles met resulaat het Octopus-gedrocht, waarvan iedereen weet wat daarvan het resultaat zal zijn. Nougatbollen, zijnde zijn letterlijke woorden. Met een internationale imago-campagne probeert men nog de wereld diets te maken dat België een normale natiestaat is waar alles in orde is. Laat ons even toe om dat te betwijfelen: veertien ministers, geen regering, geen programma, geen werkplan, geen ruggegraat dus. Om even de poreusheid van de regering aan te tonen is het voldoende om maar even te verwijzen naar het rond-de-pot-draaien in verband met kernenergie.

Na de kritische noot over de crisis, hoopt dhr. Valkeniers dat hij met al zijn capaciteiten, ervaring in bedrijfswereld en netwerk zich nuttig kan maken als voorzitter van het Vlaams Belang. Tot zover de monoloog, wat verder volgt zijn antwoorden op vragen gesteld uit het publiek.

Er werd gesteld dat om het cordon sanitaire te verbreken het Vlaams Belang in geen geval salonfähig mag worden, noch programmatorische wijzigingen mag doorvoeren. Eventueel kan wel de stijl aangepast worden. Dit in combinatie met kwaliteitsverhoging, ook van de partijmandatarissen, die door de snelle groei niet voorhanden aanwezig zijn.

Op de vraag of dat de strategie van NV-A niet verstandiger is, antwoordt Valkeniers dat hij bewondering heeft voor de werkwijze die NV-A heeft gevolgd en het feit dat NV-A nog niet (noemenswaardig) heeft toegeven. Maar elke vogel zingt zoals hij gebekt is. Uit de voorbije staatshervormingen zijn naast goede dingen tevens slechte dingen voortgekomen zoals bv. de grendelgrondwet, bijzondere meerderheden, toeters en alarmbellen.

Valkeniers is een fervent voorstander van Law & Order, en niet beschaamd zijn om het occasonele straatgeweld ten tijde van de NSV-jaren. Gaat dat wel samen zonder enige hypocrisie? Dhr. Valkeniers schetst de toestand van toen met haar scherpe tegenstellingen tussen rechts en links waar schermmutselingen en wederzijdse tegenbetogingen legio waren. Wederzijdse schuld dus... Als men als jong student al niets verkeerd mag doen, wie wel? Strenge aanpak van jeugdcriminaliteit schoot me spontaan te binnen.

[G2:4718 class=g2image_float_left]Om de soevereiniteit van de Vlaamse staat te garanderen binnen de EU en andere supranationale instellingen, moet men eerst onafhankelijkheid zien te bekomen die slechts kan door internationale erkenning. Hierna kunnen we volgens Valkeniers naargelang omstandigheden nog beslissen om er in te blijven of er uit te stappen. Net zoals Vlaanderen links of rechts zal worden door democratische/electorale wensen.

Valkeniers gelooft nog in een Forza Flandria, maar weet niet goed in welke vorm dit zal plaatsvinden, onder een 'joint-venture', kartel of fusie...

Partijstrubbelingen en dergelijke, waar volgens mijn perceptie zijn eventuele voorzitterschap het gevolg van is, zijn eigen aan alle partijen, maar moeten intern geregeld worden aldus dhr. Valkeniers. Over de grote lijn en dus over het eindresultaat bestaan geen geschillen.

Valkeniers gelooft in ontwikkelingshulp maar niet in de bestaande vorm waarbij men achteraf gezellig samen op de foto gaat met de desbetreffende despoot. Geen hulp zonder enige controle, in dit geval een soort van peterschap door de Westerse landen over de ontwikkelingslanden in nood, tot wanneer er geen extranationale supervisie meer nodig is. Controle over de investeringen zijn hierbij cruciaal.

Op de opmerking van Tom Vandendriessche v. Sloef, dat het Vlaams belang koploper is inzake verkozen volksvertegenwoordigers te laten vervangen door niet verkozenen, kon Valkeniers helaas geen antwoord geven.

Hierna was het kruisverhoor afgelopen en werd vbr. Valkeniers bedankt met een applaus en een geschenkpakket met streekproducten uitgaande van het Verbond. Er werd nog even nagepraat over het kruisverhoor met een welgekomen en frisse pint in de Bristol.

Jonas Naeyaert v. Jos