[G2:851 class=g2image_float_left]Dat studentendopen in een slecht daglicht staan, is niet verwonderlijk. Zowel bij de grote studentenmassa als bij de media staan deze "ludieke" inwijdingen tot het studentenleven meestal synoniem voor bevuilde schachten met een pertinent indringende lookgeur en kleren met aangekoekte vuiligheden. Een hels karwei waarbij zelfs de nicht der kuismiddelen, Mr. Proper, machteloos staat.

Het KVHV bewees opnieuw dat het ook anders kan. Een doop met aandacht voor Vlaamse tradities en ludieke opdrachten. Zowaar een unicum in het Gentse! Vijftien schachten waren bereid om telkens in groepjes van twee of drie een parcours door het stadscentrum af te leggen. Op verscheidene locaties werd er halt gehouden; ‘het glazen straatje', het Artevelde-café, de Kouter, het Justitiepaleis, de Graslei, het Gravensteen om dan te eindigen bij de Sint-Baafs kathedraal.

De eerste halte was een ludieke doopproef, de opdracht was om een drankje aan te bieden bij een meisje van plezier. Met kloppend hart klopte ik voor het eerst in mijn jeugdig leven op een hoerenvitrine van een schaars geklede negerin. Argwanend opende het negerinnetje haar werkplek annex kabinet. Met handen en voeten, andere lichaamsdelen liet ik braafjes zitten, legde ik haar de bedoeling van de opdracht uit. Zij antwoordde mij in een creolentaal dat ze zin had in een "you-pilaar".Ik, van geen kleintje vervaardigd, liet mijn pilaar echter zitten waar hij was en stelde haar een blikje Jupiler in de plaats voor. Ik en mijn medeschacht, Tom v. Lobster, haastten ons dan ook naar de dichtstbijzijnde winkel om het beloofde drankje te kopen. Eén van de zeven werken van barmhartigheid is immers de dorstigen laven, het katholieke aspect werd in de doop zeker niet over het hoofd gezien!

Helaas was er voor het tweede werk van barmhartigheid, de naakten kleden, geen tijd want de volgende proef wachtte alreeds op ons in het Artevelde-café. Deze halte benadrukte het studentikoze aspect van het Verbond. De elementaire basisregels voor een schacht tijdens een cantus werden uit de doeken gedaan. Tevens werd aangeleerd hoe een salamander met manieren wordt gedronken. Want een mens zou het nog vergeten, maar een student heeft een niet te lessen dorst.

De volgende halte was op de Kouter waar Gilles v. Jood en Stijn v. Salto samen met een zwerver postgevat hadden. De zwerver lag daar niet zomaar zijn roes uit te slapen. Neen, hij lag er om puur educatieve redenen! Vooraleer de proef werd aangevat, legde Salto ons uit wat er met ons verder leven zal gebeuren indien we niet (tijdig) studeren. De landloper, ongetwijfeld gestudeerd aan de universiteit van het leven, trok zich van Salto's wijze raad niks aan en sliep verder in de regen en eigen viezigheid. De schachten kregen de opdracht om drie maal rond de kiosk te lopen om dan in de kiosk zelf een pint met een aansteker te openen. De minst sportieve schacht werd afgestraft met een blauw brouwsel.

Met blauwe lippen en idem dito verhemelte, althans voor de verliezer, werd de tocht verder gezet richting het Justitiepaleis. Daar werd halt gehouden aan het standbeeld van Hippolyte Metdepenningen, oud-stafhouder, leider van de Gentse Orangisten en eerste doctor in de rechten van de nederlandstalige Gentse Universiteit.

Na de geschiedkundige uitleg en het drinken van een pintje, werd de tocht richting Graslei aangevat. De Graslei, sinds mensenheugenis de biotoop van wereldvreemde fantasten, langharig werkschuw tuig en ander links gespuis, was nu het strijdtoneel waarop schachten met luide stem de "Vlaamse Leeuw" zongen. Prachtig om zien en horen hoe links-marginaal Gent op eigen terrein verslagen werd.

Na het muzikale intermezzo wachtte de volgende opdracht aan het Sint-Veerleplein, in de schaduw van het Gravensteen. Na een korte drankproef werd kort de bezetting van het Gravensteen geschetst, de studentikoze grap die in 1949 zelfs de wereldpers haalde.

Als afsluiter van de wandeling door Gent werd er halt gehouden aan de Sint-Baafskathedraal waarbij wat uitleg werd gegeven omtrent de bouwstijl en het katholieke leven in onze maatschappij. De tocht werd afgesloten, zij het minder christelijk, met een Duvel.

Vbr. Stijn Vandercruysse v. Kalinka